Showing posts with label සත්‍යය කතාන්දර. Show all posts
Showing posts with label සත්‍යය කතාන්දර. Show all posts

Tuesday, May 14, 2019

හනුමා පඬුපුර නැවතත් ගිණි තබා ඇත. (01)


වයඹ ගිණි ගත් බව මම දන්නේ මගේ අම්මාගේ වචන වලිනි. ඒ ගින්න මගේ ගම් පියස ආසන්නයේම දැල්වුණු බවත්, ඒ ගින්නෙන් වේදනා විඳින මිනිසුන් දෙස බලාගෙන ඇතැමුන් සිනාසුන බවත් මම දැනගන්නේ මගේ තොරතුරු පද්ධතිය තුළිණි. 

Tuesday, May 7, 2019

5 Easy And Painless Way To Suicide | Dont Do It | YOU DESERVE ANOTHER CHANCE

:- By Mani Karthik from India 

If you’re looking for painless ways to end your life, here are top five ways to suicide – no pain, easy peasy. 

First off, if you’re reading this, I’m sure there is something going on in your life – possibly something bad. You have thoughts – negative ones mostly. I need you to understand that, this is normal, but you’re right. You probably are going through a bad time in life. People don’t care about you anymore, nobody loves you, you feel awful. You are in debt, or worse… an ailment and you’re in pain. I understand.

Tuesday, April 30, 2019

විල්පත්තුවේ ගහකොළ ද පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයට හසු වූවෝ ද තවමත් මිය යමින් සිටිති.

“ මීයක් කඩන්නේ අත ලෙව කන්නම නොවේ ය” මෙය පැරැන්නන් අතර ඇති කියමනකි. විල්පත්තුව පත්ව ඇති වර්තමාන පසුබිම දෙස බලනවිට ද විල්පත්තුව මෙවැනි තත්ත්වයට නිර්මාණය කළ එවුන් ද එය කරන්නට ඇත්තේ පරම සුචරිතවාදී සිතුවිල්ලකින් නොවන වග පෙනෙන්නට තිබේ. අවතැන්වූවන් පෙන්වමින් සිදුකරන මානුෂීය රඟ දැක්වීම තර්කානුකූලව ගත් කළ සැබෑ ලෙසම මානුෂවාදී යැයි පෙනෙන්නට තිබුණද එය මෙතරම්ම විල්පත්තුව තුළ ගොඩ නැගීමට තනන වෙහෙසීම තුළ සැඟවුණු පරමාර්ථයක් ඇතැයි යන සැකයක් පවතී.
             

වසර නමයක් තිස්සේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව අරගලයක යෙදෙන මුස්ලිම් කාන්තාවෝ



පිරිමියෙකු විසින් ගැහැණිය ගැන ලිවීම යම්කිසි ආකාරයක සමාජමය, සංස්කෘතිකමය හා ලිංගිකමය සීමාවන් අතික්‍රමණය කිරීමකැයි සිතමි. එය තවත් විදියකින්  භාෂණය හා ප්‍රකාශනය සීමාකාරී කොට අයිතිවාසිකම් මහා දවාලේ කොල්ලකමින් පවතින භූමියක නොකළ යුතු දෙයකි. එහෙත් නොකළ යුතු දෙය සිදු කිරීමේ හිතුවක්කාරී පුරුද්දෙන් එපිටට පැනිය නොහැක. මෙම සටහන තුළ දිගෑරෙන අදහස් වලටද එකිනෙකට නොගැළපෙන සිතුවිලි වලින් බැටකන මිනිසුන්ට තම තමන්ගේ ලේබල් ඇලවීම නිදහසේ සිදු කරන්නට ඉඩ දී මේ සටහන තබා මා නික්ම යමි. 

Wednesday, September 26, 2018

එය ඝාතනයක් ද ස්භාවික මරණයක් ද ? Criminal Investigation


එය මූසල දවසකි. එය කොතරම් මූසල දිනයක් දැයි කීවෝතින් කාපු බත් පත උගුරින් පහළට ගිලෙන්නේ නැති දිනයකි. ගෙදර බල්ලා කන්පට ගසන දවසකි. නිවසින් එපිටට පය තබන තාලයට මුදුන් යටලීයේ සිටින හූනෙකු “චුක්,චුක්” ගෑ දවසකි.  සතළිස් වයස් ඉක්ම වූ දීමාල් වෙනදා පුරුද්දටම ඇඳ පැළඳගෙන පාරට බැස්සේ කල් ඇතිවම පැවරී තිබුණු වැඩකට ය. රීගල් ෆිනෑන්ස් ඉන්වෙස්ට්මන්ට් ආයතනයට අනුබද්ධව සීසර් වරයෙකු වශයෙන් සේවය කළ දිමාල් තමාට පැවරුණු වැඩ කොටසේ බැරෑරුම්බාවය කිසිදු තැකීමක් කළේ නැත. එසේ වූයේ ඔහුට සේවය තුළ තිබු පළපුරුද්ද නිසාය. ඉකුත් ජනවාරියේ විසි අටවන දිනය ඔහුගේ සේවය රීගල් ෆිනෑන්ස් ආයතනය බලාපොරොත්තු විය. ඔහුගේ වෘත්තීමය සඟයා වූයේ වාසනා දිනේන්ද්‍ර පෙරේරා ය. 

Wednesday, July 11, 2018

"දැන් නම් බය කියන්නේ මොකක්ද අපි දන්නේ නැහැ"


වීරයෙකුගේ ද පෙකණි වැල සිඳ දමන්නේ තවත් අම්මා කෙනෙකුගෙන් වුවද වීරයන් තැනිය හැක්කේ එකම තැනකට ය. ඒ තැන මොකක්දෝ වාසනාවකට මේ පුංචි රටේ දැන් දැන් හැදීගෙන එනවා ය. ඒ තැන සෑම වීරයෙකුටම හිමි නොවුවද විශිෂ්ටයාගේත් විශිෂ්ටයාට හිමිවෙනවා ය. ඒ තැන පාසලය. ටක්කෙටම කීවෝතින් කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයය.  මේ තැන ගැන නොවේ ය. ඒ තැනින් බිහි වූ වීරයන් ගැන ය. වීරත්වය නම් එවරස්ට් තරණය කිරීමය. ලුතිනන් කර්නල් ජගත් අල්විස් මහතා මෙම ත්‍රාසජනක අත්දැකීමට මඟපෙන්වන්නා ලෙසින් කටයුතු කළ අතර සජන විජේතුංග සිසුවාගේ නායකත්වය යටතේ පවන් පින්සර, පෙහාන් දුල්සර හා යශින්ද්‍ර නාවලගේ එවරස්ට් තරණයට සාමාජිකත්වය දැරුහ.

Friday, July 6, 2018

"උඹේ කෙල්ලත් මගෙත් එක්ක නිදාගත්තා බං"

වැස්සක් වහින්නේ නැතුව හිරුගේ බැල්මෙන් කරකුට්ටන් වෙන්න වේලිලා ගියපු පොළව ගැන අදහසක් තියෙනවද ? මගේ හිතත් හරියට ඒ වගේ.. ඉඩෝරයට  ගංගා ඇළ වේලි හිඳිලා යනවා   වගේ මගේ පපුවේ ලේ නහර හිඳිලා ගිහිං වගේ වේදනාවක් දැනෙනවා. කොළ පාට තෘණ බිම් වේලිලා ගිහිං වගේ මගේ පපුවෙත් මට දැනෙනවා සෛලයේ ඉඳන්ම මෝරන එළියට විසික්කා කරන්න බැරි කාලකන්ණි සන්තාපයක්.. ඔයා දන්නවද, ලස්සන මල් පිරුණු ගස් විඩාවෙන් බර වෙලා, කොළ හැලිලා කනාටු වෙලා වගේ මට දැනෙනවා නීරස හුදකලාවක්.. ! තනිකමක් !

Sunday, July 1, 2018

"බඩගිනියි අම්මේ" කියා බඩගින්නට වස කන මහා පොළවේ දරුවෝ

මේ ලෝකයේ උතුම් වූත් ගෞරවනීය වූත් පදවිය වන්නේ මාතෘත්වය හා පීතෘත්වය බව සැබෑවකි. ඒත් ඒවා මිනිසෙකුට බර වැඩිය. ඒවා මේ මහා පොළවේ දුහුවිල්ලෙන් බැට කන, ගිණියම් හිරු රැසින් පිච්චෙන මිනිහෙකුට දරාගන්නට අසීරු වැඩිය. එහෙත් ඔවුන් ඒවා මහා ධෛර්යෙන්, මහා ඕනෑකමකින්, මහා ආදරයකින් දරාගෙන සිටින්නෝය.


වියලිකලාපය කියන්නේම හඬන්නට තටමා කළු ගැහෙන අහස්කුළු වලට රැවටී සුසුම් හෙළන මිනිසුන්ගේ පළාතක් ය. අන්දර යායවල් වල කටු වලට හීරී තුවාල වූ දෙයත් ද මඩ කහට බැඳී කුණු වී වක් ගැසුණු නියපොතු ද ගල් තැලුම් පිරුණු දෙපා ඇති, ඒ දෙපා බිම තබා ගන්නට නොහැකිව කොර ගසන අප්පච්චිලා එකී මිනිසුන් අතර අඩුවක් නැත. වැව් තාවුල්ලක මුගුණුවැන්න කොළ මිටක් කඩා වේලක වෑන්ජනයක් පිහිමහන, දිය සිඳී ගොස් ඉරිතැළුණු වැව් පතුළේ නෙලුම් අලයක් වෙනුවෙන් බිම කණින, වියලුනු පොළවකින් ඵලයක් ලැබිය නොහැකි තැන ගම් මැදි හතේ කුලී වැඩ සොයා සක්මනේ යන අම්මලා මෙහි බොහෝය.

“මහත්තයා, මම දන්නා තැනක් තියෙනවා.. ෆුල් සේෆ්ටි.. පොලිස්සියෙන් පනින්නේත් නැහැ.. ගානත් අඩුයි”


ඇතුගල් පුරවයේ බුදු පිළිමය තේජාන්විත ය. එහි නේත්‍රා බැලුම් කුරුණෑගල නගරයට සෑම දිනකම ගෙන ආවේ ආශිර්වාදයකි. පහල නරගයේ ජනයා එකී පිළිමය දෙස බලා සෑම විටෙකම පහන් සිතුවිලි වලින් හදවත ඒකාලෝක කර ගනියි. කෙලෙස්වලින් පිරුණු මුග්ධ බවට සීනී බෝල සාරුවා ගාමින් විඳිය යුතු ජීවිතය විඳවමින් ගෙන යන මිනිසුන් එකී ඇතුගල මත ගොඩ නැගුනු එකී පිළිමය යට මල් පහන් තබමින් ජීවිතයේ අනිත්‍යය බව තේරුම් ගන්නට උත්සාහ කරනවා ය. පහළ ඇත්කඳ වෙහෙරින් නැගෙන බුද්ධ වචනයේ හඬ ගුවන් තලය පුරා අරක් ගෙන ඇත. දේව ගීතිකා වයමින් සාමයත් ප්‍රේමයේත් පණිවිඩය බෙදන ඇතුගල පාමුල ඇති කිතුණු පල්ලිය මනුක්ෂත්වය උගන්වමින් සිටියි.

Friday, June 29, 2018

"වෙන එවුන් විකුණාගෙන කෑවේ ඇඟ.. උඹ වෙනස් සඳරු.. උඹ විකුණන්න හදන්නේ මගේ කතාව.."

මා මේ කතාව ලියනවා ද නැත්ද යන්න බොහෝ කාලයක් තිස්සේ සිතුවෙමි. ඊට හේතුව වූයේ මේ කතාව මත පදනම් වූ කතා බහ යෙදෙන වේලාවක ඈ මා හට එක එල්ලයේම කළ චෝදනාවයි. 


"වෙන එවුන් විකුණාගෙන කෑවේ ඇඟ.. උඹ වෙනස් සඳරු.. උඹ විකුණන්න හදන්නේ මගේ කතාව.." 
ඉඳින් මා ඒ කතාව නොලියා සිටින්නට අදහස් කරගෙන සිටියෙමි. 

මක්නිසාදයත් මේ මගේ කතාව නොවේ ය. මේ කතාවේ ඇගේ කතාවය. ඈ ඒ කතාව මා අබියස තබන්නේ දහසකුත් තැවුල් සිත් විඳ අවසානයේ ය. කෙසේ වෙතත් ඇගේ චෝදනාවට වලංගු නොවන පරිදි ඇගේ කතාව කෙසේ හෝ ලියා පල කල යුතුය යන සිතුවිල්ලෙන් මා නිතර දෙවේලේ බැට කෑවෙමි. අවසානයේ මා මෙය සටහන් කර බොහෝ කාලයක් බලා සිටියෙමි. දැන් ඒ කාලයට නිමාවක් දිය යුතු කාලය පැමිණ ඇත.